Dominik Kolasiński
Biografia
Dominik Kolasiński został wyświęcony na księdza 25 lipca 1864 roku w Krakowie. Przed przybyciem do Stanów Zjednoczonych Ameryki pracował jako wikariusz w parafii w Czernichowie w diecezji krakowskiej.
W 1882 roku przybył jako emigrant do Stanów Zjednoczonych Ameryki, uzyskał zgodę biskupa Detroit na sprawowanie funkcji kapłańskich i zaczął posługę jako wikariusz w parafii św. Wojciecha w Detroit. Z czasem po odejściu księdza Jana Wołłowskiego z tej placówki został jej proboszczem.
W parafii św. Wojciecha w Detroit dał się poznać jako świetny gospodarz, organizator życia parafialnego i budownicz y. Jego staraniem wzniesiono nowy kościół parafialny, a liczba wiernych wzrosła. Był jednak osobą rządną wpływów, prowadził prywatne interesy z przedsiębiorcami, agitował na rzecz lokalnych polityków i lubił życie towarzyskie. Zraził tym do siebie biskupa Detroit Caspara Henriego Borgessa. W 1885 roku został więc suspendowany i usunięty z probostwa.
Niezadowoleni z decyzji ordynariusza polscy wierni w mieście podnieśli bunt i nie akceptując zmian personalnych, nie wpuścili na placówkę nowego proboszcza Józefa Dąbrowskiego. Biskup Caspar Borgess pod wpływem wydarzeń w parafii św. Wojciecha nakazał więc zamknąć kościół parafialny i obłożył go interdyktem.
Dominik Kolasiński w tym czasie korzystając z pomocy swoich sympatyków zabarykadował się na plebanii parafii św. Wojciecha i opuścił ją dopiero pod naciskiem władz Detroit, które obarczyły go odpowiedzialnością za zakłócanie porządku i prowokowanie społeczności polskiej do zamieszek w mieście.
W 1886 roku ksiądz Dominik Kolasiński został zesłany dyscyplinarnie do parafii w Mintow, stanie Dakoty Północna, gdzie podjął się pracy duszpasterskiej wśród miejscowych polskich kolonistów.
W grudniu 1888 roku na zaproszenie swoich sympatyków Dominik Kolasiński powrócił do Detroit. Nie uzyskał jednak akceptacji ze strony nowego ordynariusza Detroit, Johna Foleya, i nie mógł powtórnie objąć probostwa na parafii św. Wojciecha. Zaczął więc organizować nabożeństwa w prywatnych domach i salach. Z czasem powziął się budowy kościoła Najsłodszego Serca Maryi bez uprzedniej zgody biskupa, co stanowiło jawne zerwanie łączności z Kościołem rzymskokatolickim.
W latach 1888–1894 ksiądz Dominik Kolasiński był pierwszym proboszczem polskiej parafii narodowej w Detroit. Od 1892 roku zaczął współpracować z niezależnym biskupem Josephem René Vilattem, którego zaprosił na celebransa uroczystości poświęcenia kościoła Najsłodszego Serca Maryi.
W 1893 roku Dominik Kolasiński ukończył budowę swojej świątyni. Parafianie nie byli zdolni finansować utrzymania monumentalnego kościoła. Pomimo wysiłków kościół został sprzedany na licytacji poniżej kosztów jego wartości. Wówczas Dominik Kolasiński i jego wierni odwołali się do sądu, przedstawiając dowody na nieważność tej transakcji. Sąd uznał skargę i wyznaczył nową licytację, na której parafianie, przy pomocy pożyczki uzyskanej w Kanadzie, zdołali odkupić świątynię. Powyższe kłopoty osłabiły niezależną parafię polonijną w Detroit, która zaczęła szukać drogi pojednania z Kościołem rzymskokatolickim.
W 1894 roku ksiądz Dominik Kolasiński zawarł ugodę z Delegaturą Apostolską w Waszyngtonie i pogodził się z Kościołem rzymskokatolickim. 18 lutego 1894 roku w Detroit złożył publiczną rekoncyliację. Parafia Najsłodszego Serca Maryi przeszła pod jurysdykcję rzymskokatolickiego biskupa Detroit. Dominik Kolasiński do śmierci zachował probostwo i uzyskał autonomię placówki w kwestiach gospodarczych.