Jan Weryński
Biografia
Urodzony 6 lutego 1897 roku w Mielcu jako syn Piotra i Józefy z domu Jeż, w młodości uczęszczał do miejscowego gimnazjum i zakładał tamtejszy oddział Związku Strzeleckiego.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1. pułku piechoty I Brygady oraz w 5. pułku piechoty I i III Brygady, brał udział w wielu bitwach i otrzymał stopień chorążego; pod koniec 1917 zwolnił się ze służby frontowej z powodu stanu zdrowia. Po powrocie do Mielca, pracował w urzędzie starosty.
W 1918 założył i objął dowództwo mieleckiego oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), który 1 listopada 1918 opanował miasto. Następnie działał w ramach tworzenia struktur wojskowych i cywilnych miasta. Został przyjęty do Wojska Polskiego, a następnie zwolniony w marcu 1919. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i w 1923 uzyskał tytuł doktora nauk prawnych.
W okresie międzywojennym pracował w administracji lwowskiej: od 1924 w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie jako referendarz; od 1926 urzędnik I kategorii, a na początku 1930 w II stopniu. W 1929 został wiceprezydentem Lwowa; w 1932 przeszedł do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a później ponownie pełnił funkcję wiceprezydenta Lwowa do 1939. Był także naczelnikiem Wydziału Personalnego Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego, członkiem władz lwowskiego Oddziału Obózu Zjednoczenia Narodowego, prezesem zarządu Okręgu VI Związku Strzeleckiego we Lwowie i w 1933 przewodniczącym Komitetu obchodów 25-lecia Związku Strzeleckiego.
W 1937 został wybrany wiceprezesem Związku Miast Małopolskich i pełnił tę funkcję do 1939. Działał w przygotowaniu obrony Lwowa w 1939. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez NKWD i zamordowany wiosną 1940. Jego nazwisko znalazło się na Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; ofiary tej zbrodni pochowano na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni w 2012.
Inni wiceprezydenci Lwowa, ofiarami Katynia na terenach ukraińskich, to Roman Dunin oraz Stanisław Ostrowski, Wiktor Chajesi i Franciszek Irzyk.