Leon Pastor
Biografia
Leon Pastor urodził się w 1846 roku w Mielcu jako syn lekarza Adolfa i Franciszki z Smalbachów. Po ukończeniu szkoły i gimnazjum w Rzeszowie wstąpił do Seminarium Duchowego w Przemyślu, skąd otrzymał święcenia kapłańskie w 1869 roku. Przez kilka lat był wikarym przy katedrze przemyskiej oraz kapelanem więzienia.
Od 1875 do 1898 był proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Radymnie, gdzie przeprowadził remont kościoła parafialnego. Założył Towarzystwo powroźnicze w Radymnie i był jego dyrektorem, a także był kuratorem powstałej z jego inicjatywy szkoły rzemieślniczej oraz założycielem miejscowej kasy pożyczkowej. Od 1878 był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarczego we Lwowie i członkiem Rady Powiatu w Jarosławiu (1887–1891).
W latach 1898–1910 był proboszczem w Bieczu, od 1901 prałatem, a od 1905 dziekanem. Dzięki pomocy krakowskich konserwatorów przeprowadził restaurację wnętrza renesansowego kościoła parafialnego w Bieczu. Był także członkiem Rady Powiatu w Gorlicach (1901–1910). Od 1910 do 1912 był proboszczem Parafii Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku, gdzie zmarł w 1912 roku i został pochowany 9 lutego.
Był zaangażowany politycznie, zyskał reputację zręcznego, umiarkowanego lecz zmiennego polityka. Był posłem do austriackiej Rady Państwa (VIII–XI kadencji). Dwukrotnie był posłem Sejmu Krajowego Galicji (VIII 1905–1907 i IX 1908–1912). W Sejmie Krajowym reprezentował Centrum Ludowe, a w 1908 przeszedł do Polskiego Stronnictwa Ludowego; w maju 1909 wystąpił z PSL. Zrezygnował z mandatu w 1911 ze względu na spadek formy zdrowia oraz przegraną w wyborach do Rady Państwa.
W 1901 został tajnym szambelanem papieskim, w 1908 otrzymał tytuł kanonika honorowego Kapituły Przemyskiej. Otrzymał także honorowe obywatelstwa miast Radymno, Biecz i Dębica (1909). Zmarł 4 lutego 1912 w Leżajsku i tam został pochowany 9 lutego.