Małgorzata Wrochnaz d. Wójtowicz
Biografia
Małgorzata Wrochnaz d. Wójtowicz urodziła się 1 czerwca 1962 roku w Mielcu. W latach 1981–1987 studiowała na Akademii Medycznej w Warszawie. W 1984 wyszła za mąż za Grzegorza Wrochnę. W latach 1991–1998 mieszkała w Sergy (Francja) w pobliżu Genewy, gdzie rozpoczęła swoją twórczość artystyczną, malując najpierw na porcelanie, potem na jedwabiu, a wreszcie techniką olejną, często sięgając również po akwarele i pasteli. Po powrocie do kraju zamieszkała w Brwinowie. Warsztat malarski doskonaliła m.in. na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie w ramach programu Akademia otwarta. Ukończyła również kurs teologii ikon, który stanowił dla niej przygotowanie intelektualne i duchowe do podjęcia tematyki sakralnej w swojej twórczości. Była członkiem Mazowieckiego Towarzystwa Kultury. Jej twórczość przerwała choroba nowotworowa, z którą zmagała się ponad trzy lata.
Twórczość artystyczna obejmuje liczne techniki: olej na płótnie i desce, akwarela na papierze i jedwabiu, pastele, a także naszkliwna technika na porcelanie. Najchętniej malowała obrazy o tematyce religijnej i portrety, tworzyła kopie i pastisze mistrzów, pejzaże i kwiaty, często skupiając się na człowieku. Inspiracją były dla niej wizerunki Madonny, czczone jako cudowne, które przez wieki skłaniały do modlitwy i pomagały człowiekowi w spotkaniu z Bogiem. W sumie stworzyła około 500 obrazów. Jej religijne dzieła znajdują się m.in. w kościele Zmartwychwstania Pańskiego na Targówku w Warszawie, a także w kościołach i kaplicach w Książenicach, Łopusznie, Chocianowie, Łopatkach, Drewnicy, Mławie, Carlsbergu (Niemcy) i Koleśnikach (Litwa).
Największy projekt to cykl Portrety Smoleńskie 96 portretów ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu z 10 kwietnia 2010 roku. Po raz pierwszy portrety były prezentowane w Sejmie w 2016 roku, a potem w kilku miastach Polski. Jej ostatnie dzieła to cykl dwudziestutajemnic Różańca oraz kilka obrazów Matki Bożej w stylu krakowskich Hodegetrii, będące wynikiem długich poszukiwań artystycznych mających na celu połączenie przejmującej prostoty wschodniej ikony z tradycją i estetyką malarstwa zachodniego.
W dziedzinie medycyny po ukończeniu studiów przez rok pracowała w szpitalu we Francji. Potem zrezygnowała z pracy zawodowej w medycynie, oddając się malarstwu i życiu rodzinnemu. Działała woluntarystycznie propagując naturalne metody planowania rodziny i pomagając parom mającym trudności z poczęciem dziecka. Prowadziła wiele wykładów na ten temat w kraju i za granicą, m.in. dla szwajcarskich lekarzy i uchodźców z Zairu. Napisała poradnik Będą jednym ciałem. Współredagowała polskie wydanie książki Arturo Cattaneo I żyli długo i szczęśliwie. Jest autorką witryn internetowych embrion.pl i szykujpieluchy.pl.