Marian Dąbrowski
Biografia
Marian Dąbrowski urodził się 27 września 1878 roku w Mielcu. Po studiach na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1903–1907) próbował nauczycielstwa, by ostatecznie zająć się redakcją i dziennikarstwem. W latach 1908–1910 był redaktorem „Głosu Narodu”. W 1910 założył własne pismo – „Ilustrowany Kuryer Codzienny”. 18 grudnia 1910 ukazał się pierwszy numer gazety, która szybko zdobyła szeroki nakład.
W 1914 Dąbrowski przejął „Nowiny”, a w 1918 przystąpił do budowy własnego koncernu prasowego, rozbudowując sieć oddziałów. Powstało ich 11, m.in. w Łodzi, Lwowie, Katowicach, Zakopanem, Toruniu i Warszawie. W 1927 przejął „Nową Reformę” i przeniósł firmę do Pałacu Prasy przy ulicy Wielopole 1. W 1932 koncern był wyceniany na około 1,5 mln dolarów, zatrudniał 1400 pracowników i wydawał „Ilustrowany Kurier Codzienny” oraz pięć ilustrowanych tygodników o łącznym nakładzie około 200 tys. egzemplarzy. Wśród nich były m.in. „Światowid” (od 1924), „Wróble na dachu” (1933), „Tajny Detektyw” (1931–1934) oraz „Na Szerokim Świecie” (1928–1939).
W latach 1921–1935 Dąbrowski był posłem na Sejm II RP, początkowo z PSL „Piast”, potem z BBWR. Był orędownikiem sanacji i wieloletnim radnym Krakowa. Fundował nagrody dla młodych malarzy oraz wspierał finansowo budowę nowego gmachu Muzeum Narodowego; w 1925 ufundował Pomnik Nieznanego Żołnierza przed Pomnikiem Grunwaldzkim. Był pomysłodawcą Teatru Bagatela oraz podjęcia prac badawczych na Kopcu Krakusa.
27 lipca 1936 r. został odznaczony Wielkim Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Korony Włoskiej przez ambasadora Włoch w Polsce, Pietra Arone di Valentino, za stanowisko Ilustrowanego Kuriera Codziennego w trakcie wojny w Abisynii. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, a w latach 1935–1939 pełnił funkcję prezesa. Propagował rozwój sportu, organizował Bieg Okrężny o puchar IKC, wyścigi motocyklowe i samochodowe oraz zasłużył na honorowe obywatelstwo Zakopanego za popularyzowanie walorów turystycznych Tatr.
Krótko przed wybuchem II wojny światowej wyjechał do Francji; wojna okazała się dla niego katastrofą zawodową i finansową. Zasoby oszczędności wyczerpały się, a po latach poniewierki zmarł w USA, w dzień swoich 80. urodzin. Jego urna została po latach sprowadzona do Krakowa i złożona na cmentarzu Rakowickim.