Wojciech Franciszek Wróblewski
Biografia
Wojciech Franciszek Wróblewski urodził się 6 września 1957 roku w Mielcu. Ukończył studia socjologiczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1984–1990 był pracownikiem naukowym w Zakładzie Socjologii Wychowania Instytutu Socjologii UJ. Zajmował się teorią ruchów społecznych, małych grup społecznych i badaniami nad organizacjami młodzieżowymi; publikował artykuły i raporty naukowe, a także teksty o problemach samorządowych, bezpieczeństwie wewnętrznym, bezpieczeństwie energetycznym i ruchu harcerskim. Współautor książki Czego nie powiedział gen. Kiszczak? (BGW 1992) i monografii Szczepowe Dziedzictwo. Środowisko Szczepu Puszcza im. króla Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach 1976–2011 (KPH 2013).
Od 1972 instruktor harcerski, pełnił różne funkcje w krakowskich strukturach Związku Harcerstwa Polskiego, był również członkiem Rady Naczelnej ZHP. Założyciel i wieloletni komendant (1976–1986) Szczepu „Puszcza” im. Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach. Członek Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM), będących harcerską opozycją w ramach ZHP. W latach 1983–1989 współorganizował konspiracyjne ogólnopolskie struktury tzw. Ruchu Harcerskiego. Był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR). W latach 1989–1990 był członkiem Krajowego Komitetu Odrodzenia Harcerstwa. Jest założycielem i aktywnym członkiem stowarzyszenia – Koło Przyjaciół Harcerstwa Stowarzyszenie byłych Wychowanków, Instruktorów i Sympatyków Szczepu Puszcza.
W latach 1990–1994 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miasta i Gminy Niepołomice, był współzałożycielem i przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego w Niepołomicach. Reprezentował Porozumienie Komitetów Obywatelskich Małopolski na forum krajowym. Uczestniczył w organizacji sondaży przedwyborczych na użytek Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego Solidarność. Był członkiem założycielem krakowskiego Towarzystwa Samorządowego, a także założycielem i przewodniczącym Niepołomickiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego oraz Niepołomickiego Klubu Samorządowego.
Po zmianie ustroju był doradcą i rzecznikiem prasowym ministra spraw wewnętrznych (1990–1992), następnie doradcą ambasady RP w Wilnie oraz organizatorem i od 1996 pierwszym dyrektorem Instytutu Polskiego w Wilnie (1996–1997). Nadzorował m.in. prace nad renowacją i upamiętnieniem miejsc pamięci narodowej na terenie Litwy, w tym remont kwatery wojennej na wileńskim Cmentarzu Na Rossie. Za tę działalność został odznaczony Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
Doradcą Komendanta Głównego Policji (1997–1998). Doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji (1998–2001). Kierował między innymi zespołami przygotowującymi Rządowy Program Poprawy Bezpieczeństwa oraz międzyresortowym zespołem analizującym możliwości budowy w Polsce cyfrowego systemu łączności trankingowej dla służb sektora publicznego. W latach 2001–2005 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Estonii.
W latach 2005–2009 doradca ds. strategii w Polskim Koncernie Naftowym Orlen. Od roku 2009 w Grupie PZU. Przewodniczący Rady Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Członek Rady Muzeum Łazienki Królewskie. 1 marca 2016 został odwołany ze stanowiska członka Rady Fundacji PZU.