Wojciech Franciszek Wróblewski
Biografia
Wojciech Franciszek Wróblewski urodził się w 1957 roku w Mielcu. Ukończył socjologię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1984–1990 był pracownikiem naukowym Zakładu Socjologii Wychowania Instytutu Socjologii UJ, zajmując się teorią ruchów społecznych, małych grup społecznych oraz badaniami nad organizacjami młodzieżowymi. Publikował artykuły i raporty z badań oraz teksty o problemach samorządowych i bezpieczeństwa.
Był instruktorem harcerskim od 1972 roku, pełnił różne funkcje w krakowskich strukturach Związku Harcerstwa Polskiego, był członkiem Rady Naczelnej ZHP. Założył i był wieloletnim komendantem Szczepu „Puszcza” im. Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach (1976–1986). Współtworzył Kręgi Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM) i brał udział w konspiracyjnych strukturach ruchu harcerskiego w latach 1983–1989. Był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR), a w latach 1989–1990 członkiem Krajowego Komitetu Odrodzenia Harcerstwa. Był także animatorem stowarzyszeń skupiających dawnych wychowanków i sympatyków Szczepu „Puszcza”. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podstoliku ds. młodzieży po stronie opozycji solidarnościowej, reprezentując niezależny ruch harcerski.
Po zmianie ustroju był doradcą i rzecznikiem prasowym ministra spraw wewnętrznych (1990–1992), doradcą ambasady RP w Wilnie i organizatorem Instytutu Polskiego w Wilnie (1996–1997). Nadzorował prace nad renowacją i upamiętnieniem miejsc pamięci narodowej na terenie Litwy, w tym remont kwatery wojennej na Cmentarzu Na Rossie. Za tę działalność został odznaczony Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
W latach 1997–1998 pełnił funkcję doradcy Komendanta Głównego Policji, a w latach 1998–2001 był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji. Kierował między innymi zespołami przygotowującymi Rządowy Program Poprawy Bezpieczeństwa oraz międzyresortowym zespołem analizującym możliwości budowy w Polsce cyfrowego systemu łączności trankingowej dla służb publicznych. W latach 2001–2005 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Estonii.
W latach 2005–2009 był doradcą ds. strategii w Polskim Koncernie Naftowym Orlen. Od 2009 roku w Grupie PZU. Przewodniczący Rady Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Członek Rady Muzeum Łazienki Królewskie. 1 marca 2016 został odwołany ze stanowiska członka Rady Fundacji PZU.