Zenon Chojnicki
Biografia
Zenon Chojnicki nauczył się grać w szachy w wieku kilkunastu lat. Pod koniec lat 60. zapisał się do klubu szachowego i zaczął uczestniczyć w turniejach. Debiut w turnieju rangi ogólnopolskiej w Pilznie (1969) przyniósł mu pierwsze zwycięstwo. Szybko awansował do grona najlepszych polskich juniorów; czterokrotnie (między 1972 a 1975) brał udział w finałach mistrzostw Polski do 20 lat, zdobywając dwa brązowe medale (Grudziądz 1974, Rzeszów 1975).
W 1973 r. zajął III miejsce w finale mistrzostw Mongolii juniorów w Ułan Bator. W 1975 r. reprezentował Polskę w drużynowym meczu juniorów przeciwko NRD, pokonując Thomasa Pähtza, remisując z Uwe Bönschem i Thomasem Casperem (wszyscy późniejsi archimistrzowie).
W połowie lat 70. zakończył karierę, powracając po 10 latach jako instruktor, działacz i propagator szachów wśród dzieci i młodzieży. W drugiej połowie lat 80. był w Mielcu organizatorem spartakiad. W 1990 r. uzyskał uprawnienia instruktora szachowego I klasy, a w 2003 r. ukończył studia podyplomowe na AWF w Warszawie, zdobywając trener II klasy w szachach. W grupie jego wychowanków znajdują się finaliści mistrzostw Polski juniorów.
Od 1999 r. jest prezesem Podkarpackiego Związku Szachowego, a od 2000 r. - działaczem Polskiego Związku Szachowego, gdzie pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Ewidencji, Klasyfikacji i Rankingu (do 2013) oraz członka Kolegium Sędziów. Jest również aktywnym sędzią szachowym (uprawnienia sędziego klasy międzynarodowej od 2004 roku).
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1993 r., z wynikiem 2310 punktów, co dało mu lokatę 100-106 wśród polskich szachistów. Posiada tytuł mistrza FIDE, który otrzymał w 2002 roku. Z zawodu jest inżynierem mechanicznym; w 1996 r. ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza.